| |
 Για άλλη μια φορά η ίδια συζήτηση: Νέα μέτρα, νέες διαπραγματεύσεις, νέες έξωθεν πιέσεις, νέα αγωνία για τη δόση. Αν το διακύβευμα δεν ήταν τόσο σοβαρό, η όλη διαδικασία που για άλλη μια φορά μονοπωλεί - και δικαιώς - την επικαιρότητα, μόνον ως γραφική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί οικονομικά εξαντλημένος και αμήχανος τις εξελίξεις, βλέποντας νέα βάρη να προστίθενται και ακούγοντας νέες υποσχέσεις ότι τα νέα αυτά βάρη θα είναι και τα τελευταία. Όμως η ιστορική αλήθεια αυτή τη φορά δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Η εμπλοκή της χώρας στη διαδικασία του μνημονίου ήταν ιστορικά αναπόφευκτη. Τα δημοσιονομικά της χώρας το 2009 είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο, σε βαθμό ώστε ακόμα και η πολυθρύλητη άρνηση πληρωμών στους δανειστές, που τότε επαγγελόταν η Αριστερά, να μην αρκεί, καθώς η χώρα δεν είχε καν πόρους να καλύψει τις εσωτερικές ανάγκες της, πόσο μάλλον να είναι συνεπής στους δανειστές της. Το μνημόνιο λοιπόν και η βίαιη αναπροσαρμογή της ελληνικής οικονομίας σε νέα δεδομένα ήταν πράγματι αναπόφευκτα. Ο χειρισμός όμως της κρίσης ήταν στην απόλυτη ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του τόπου. Τότε έπρεπε να έχει υπάρξει η συνεργασία. Τότε έπρεπε να έχει υπάρξει η συνεννόηση σε κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο. Όμως αυτό δεν έγινε.
Ο τότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ξεπέρασε ακόμα και την Αριστερά σε αντιμνημονιακή ρητορική και πολέμησε λυσσαλέα τις πολτικές που η κυβέρνηση του Πασόκ εφάρμοζε. Τώρα όμως διαμηνύει πως θα προχωρήσει έστω και μόνος του. Πού θα πάει; Εκεί που έλεγε να μην πάμε; Εκεί που διαρρήγνυε τα ιμάτιά του ότι αν πάμε η χώρα θα καταστραφεί; Εκεί θα πάει; Ναι, εκεί. Συνειδητά. Απλώς τότε εψεύδετο και επαγγελόταν ένα «άλλο μίγμα», ενώ τώρα ακολουθεί τον μοναδικό δρόμο που έχει η χώρα – και τότε κατασυκοφαντούσε - για τη σωτηρία της, που δεν είναι άλλος από αυτόν του πλήρη εξορθολογισμού των δημοσιονομικών. Όμως είναι απολύτως βέβαιο ότι, αν ο Αντώνης Σαμαράς στην αρχή της κρίσης - μια κρίση για την οποία το κόμμα του φέρει ούτως ή άλλως κολοσσιαίες ευθύνες, που αποτυπώθηκαν στην κάλπη – είχε επιδείξει πνεύμα συνεργασίας ή έστω ανοχής, τα σημερινά μέτρα δεν θα χρειάζονταν, τα προηγούμενα θα ήταν ηπιότερα. Γιατί; Γιατί η διαπραγματευτική ισχύς της χώρας, αν είχε δώσει τότε τη συγκατάθεσή του ο κύριος Σαμαράς, θα ήταν ισχυρότερη και γιατί μέσα στην κοινωνία θα είχαν διαμορφωθεί ισχυρότατες συμμαχίες στήριξης της ανάγκης δραστικών μέτρων και μέσα από αυτές τις συμμαχίες θα είχαν βεβαίως αποκαλυφθεί περισσότερες προοπτικές αναδιανομής του πλούτου και περιστολής των δημοσίων δαπανών.
Αυτό δεν έγινε. Η τότε κυβέρνηση του Πασόκ αφέθηκε μόνη της να σηκώσει το δυσβάσταχτο βάρος μιας αντιλαϊκής, ως και βάρβαρης, σε κάποια σημεία της, πολιτικής. Ο κοινοβουλευτισμός εξευτελίστηκε, με βουλευτές που ψήφιζαν ή καταψήφιζαν μέτρα και νόμους με βάση κομματικές γραμμές, μέσα σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας να επικρέμαται. Οι πολίτες καταρρακώθηκαν οικονομικά και εξοργίστηκαν. Το πολιτικό τοπίο αλλοιώθηκε, με τη στρέβλωση της διόγκωσης των άκρων να απειλεί σήμερα την ίδια την ψυχή της δημοκρατίας. Η Νέα Δημοκρατία είναι κυβερνώσα παράταξη. Ως τέτοια ιδρύθηκε, ως τέτοια πορεύθηκε. Ο Αντώνης Σαμαράς όφειλε τέτοιες ευθύνες αναλογιζόμενος να πολιτευθεί τότε. Όφειλε τον τόπο πρώτα να σκεφθεί και όχι το μικροκομματικό και προσωπικό του συμφέρον. Δεν το έκανε. Και τώρα, στη μοναξιά του Μεγάρου Μαξίμου, κάνει όσα τότε έλεγε ότι δεν πρέπει να γίνουν. Και που γίνονται τώρα, με δική του αποκλειστική ευθύνη. Τα στελέχη της παράταξής του διατυμπανίζουν στα μέσα ενημέρωσης την ανάγκαιότητα των μέτρων, την αναγκαιότητα συνεργασίας των κομμάτων. Η ιστορία όμως δεν λησμονεί. Ο λαός δεν συγχωρεί. Οι πολίτες μπορούν τώρα ξεκάθαρα να δουν την αλήθεια που φανερώνεται και να κατανοήσουν ακριβώς τι συνέβη το 2009, στις απαρχές της οδυνηρής αυτής περιπέτειας για τον τόπο μας. |
|