"Το συγκεκριμένο άρθρο ξεκαθαρίζει τις καταστάσεις και δίνει καθαρή οπτικά ματιά στα ψευτοδιλήμματα. Το να γυρίσουμε στη δραχμή συμφέρει τους λίγους που έχουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Οπότε ,ας μην το σκεφτόμαστε,καν...."Σχόλιο αναγνώστη του άρθρου στο Βήμα.
Ολόκληρο το άρθρο:Με τη χώρα να οδηγείται σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, υπό την αφόρητη πίεση της οικονομικής κρίσης και του γενικότερου δυσμενούς περιβάλλοντος, η διλημματική ρητορική της προεκλογικής εκστρατείας, αν και αναμενόμενη βέβαια, στην ουσία είναι αποπροσανατολιστική. Για να υπάρχει δίλημμα, πρέπει να υφίστανται πολλαπλές επιλογές. Και τη δεδομένη στιγμή πολλαπλές επιλογές δεν υπάρχουν.
Ευρώ ή δραχμή το κορυφαίο δίλημμα. Είναι όμως πλασματικό. Ούτε είναι ισοδύναμα τα δύο νομίσματα, ούτε βέβαια, αν οδηγηθεί η χώρα στη δραχμή, θα μπορέσει να διατηρήσει τον εθνικό της πλούτο αλώβητο με ένα ακραία πληθωριστικό νόμισμα. Πολύ περισσότερο, δεν θα μπορέσουν οι πολίτες στην τρέχουσα συγκυρία να διατηρήσουν αλώβητες τις προσωπικές τους περιουσίες, ακόμα και αν υποθέσει κανείς ότι - υπό ιδανικές συνθήκες –σε μερικά χρόνια η οικονομία θα ανακάμψει με τη δραχμή. Η επιλογή της δραχμής συνεπώς δεν υπάρχει.
Καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου το επόμενο δίλημμα. Ένα δίλημμα εξ ορισμού απαράδεκτο, που στην ουσία δεν το υποστηρίζουν ακόμα και αυτοί που έχουν κάνει σημαία της ρητορικής τους την καταγγελία του μνημονίου. Δεν είναι δυνατόν η χώρα να περιφρονήσει τις δεσμεύσεις της προς άλλα κράτη, δεν είναι δυνατόν να πυροδοτήσει την οργή των Ευρωπαίων πολιτών και να οδηγηθεί σε άνευ προηγουμένου απομόνωση, με άμεσες συνέπειες για την οικονομία και τα εθνικά θέματα. Επαναδιαπραγμάτευση είναι η μόνη έντιμη πρόταση, που σέβεται την ετυμηγορία του λαού και κρατά τη χώρα στις ευρωπαϊκές και διεθνείς δομές.
Αυτοδυναμία ή συνεργασία το εσωτερικό πολιτικό δίλημμα. Το δίλημμα αυτό ταλαιπώρησε τη χώρα για δεκαετίες με κυβερνήσεις αυτοδύναμες, που όμως δίσταζαν στον φόβο αντιδράσεων να αλλάξουν το παραμικρό. Ο λαός έδωσε την απάντηση με την ψήφο του και δεν μπορεί παρά να γίνει σεβαστή. Συνεργασία είναι η μόνη λύση. Συνεργασία βασισμένη στη λαϊκή νομιμοποίηση και με γνώμονα την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας και μόνον.
Δημοσιονομική πειθαρχία ή ανάπτυξη το μεγάλο διεθνές δίλημμα. Άλλο ένα δίλημμα που φανερώνει τη διεθνή αδυναμία ρεαλιστικής αντιμετώπισης της κρίσης. Η δημοσιονομική πειθαρχία πρέπει να είναι αυτονόητη - χωρίς να επικρατεί βέβαια η σημερινή υστερία των αριθμών – για κάθε κράτος. Είναι ευθύνη των κυβερνήσεων να κρατούν υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά τους και να μην δανείζονται αλλόγιστα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι ευθύνη των κρατούντων να εισπράττουν τους φόρους, να αποφεύγουν τις σπατάλες και να διαχειρίζονται δημιουργικά το δημόσιο χρήμα. Η ανάπτυξη πρέπει να προέρχεται κυρίως από έναν σωστά ελεγχόμενο ιδιωτικό τομέα και όχι να είναι κρατικοδίαιτη, όπως μέχρι σήμερα. Πρέπει δε να γίνει απολύτως κατανοητό ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς ισχυρό κοινωνικό κράτος που να αναχαιτίζει τις ανισότητες και την έξαρση των κοινωνικών προβλημάτων και της ανεργίας
.Άρα το δίλημμα δεν υφίσταται, καθώς η δημοσινομική πειθαρχία και η ανάπτυξη δεν μπορούν παρά να συμβαδίζουν αρμονικά και όχι να συγκρούονται , όπως ατυχώς γίνεται σήμερα.
Είναι κατανοητό ότι η παρουσίαση διλημμάτων - και μάλιστα μεγαλόσχημων και πολλές φορές δραματικών – λειτουργεί ως ο βασικός μοχλός εκκίνησης κάθε προεκλογικής εκστρατείας. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι αφ’ ενός μεν στην παρούσα συγκυρία οι επιλογές είναι σαφώς περιορισμένες, αφ’ετέρου δε είναι αδιανόητο να τίθενται υπό τη μορφή διλήμματος και να προβάλλονται ως δήθεν επιλογές, καταστάσεις είτε πρακτικώς ανεφάρμοστες, είτε ακραία επικίνδυνες για την τύχη της χώρας και το μέλλον των πολιτών.
Παρακαλούμε πατήστε
ΕΔΩ για να δείτε το άρθρο και τα σχόλια σ' αυτό στη διαδικτυακή τοποθεσία του Βήματος.