| |
Τα αποτελέσματα των εκλογών
 Η κατάρρευση του δικομματισμού, η άνοδος της Αριστεράς , η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο, προσφέρονται για πανηγυρισμούς ή προβληματισμό, ανάλογα από τη σκοπιά από την οποία κανείς εξετάζει τα γεγονότα, αλλά αδυνατούν να σκιάσουν το πραγματικά σημαντικό συμπέρασμα που προκύπτει από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου : Οι Έλληνες προσήλθαν στις κάλπες όχι για να διαμαρτυρηθούν, όχι για να εκδηλώσουν την οργή τους, όχι για να τιμωρήσουν κόμματα και πρόσωπα, αλλά για να αναμετρηθούν με την ιστορία τους.
Απελευθερώθηκαν για πρώτη φορά από συμπλέγματα και ιδεοληπτικές κομματικές εξαρτήσεις, ψηφίζοντας κατά βούληση. Και αυτή ακριβώς είναι η πρώτη μεγάλη νίκη των εκλογών. Η ελεύθερη βούληση των πολιτών αποτύπωσε στους αριθμούς του αποτελέσματος αυτά που οι πολιτικές δυνάμεις προσποιούνται ότι δεν βλέπουν. Το ΚΚΕ για άλλη μια φορά δεν έπεισε τα ταλαιπωρημένα το τελευταίο διάστημα λαϊκά στρώματα ότι αποτελεί τον μοναδικό τους σύμμαχο και περιορίστηκε στη συντήρηση των δυνάμεων του, που εν πολλοίς οφείλεται και στον άριστα οργανωμένο κομματικό μηχανισμό του. Οι προτάσεις της «άλλης Αριστεράς» συναθροίζουν ένα 23%, το οποίο βέβαια - όσο και να εντυπωσιάζει στην παρούσα φάση - δεν μπορεί να αποτελέσει λαϊκή νομιμοποίηση για ανάληψη της εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ δεν έπεισε κανέναν ότι χειρίστηκε σωστά την κρίση, ενόχλησε τον μεσαίο χώρο με την ολιγωρία του στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πρόσβαλε το κοινό αίσθημα αφού – είτε διαπραγματεύθηκε σωστά είτε όχι – δεν απέδειξε στο λαό ότι εξήντλησε τις δυνατότητες που υπήρχαν κι έτσι περιορίστηκε στο 14%, το οποίο βέβαια αποτελεί το σκληρό πυρήνα του. Η Νέα Δημοκρατία προσγειώθηκε στο 18%, αφού η αντιμνημονιακή ρητορική της στην πρώτη φάση της κρίσης δεν έπεισε κανέναν και η σύμπραξή της στο δεύτερο στάδιο ήταν μια σαφής πρόκληση στη νοημοσύνη των ψηφοφόρων της. Η επακόλουθη πολυδιάσπαση της Κεντροδεξιάς οδήγησε στη δημιουργία νέων κομμάτων που καρπώθηκαν τις ψήφους της, άσχετα από την επιτυχία τους να εισέλθουν στη Βουλή ή όχι, ενώ η Χρυσή Αυγή εισήλθε στο Κοινοβούλιο ψηφισμένη από ένα 7%, άρα το 93% την απέρριψε κατηγορηματικά, παρά τις κορώνες και το εξαιρετικά ευνοϊκό γι’ αυτή περιβάλλον που διαμορφωνόταν επί έτη, με ευθύνη των μεγάλων αστικών κομμάτων.
Η δεύτερη μεγάλη νίκη των πολιτών έγκειται στα μηνύματα που έστειλαν προς το πολιτικό σύστημα για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης. Η λογική της λιτότητας απορρίφθηκε κατηγορηματικά και απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και όχι μόνον από εκείνος που επλήγησαν άμεσα από αυτή. Η ανάγκη αντιμετώπισης της κρίσης αναγνωρίστηκε από τους πολίτες, η μέθοδος όμως αντιμετώπισης κατακεραυνώθηκε. Δεν έπεισε κανέναν και δεν βρήκε δικαιολόγηση στην κάλπη. Το δεύτερο μήνυμα, που είναι ίσως και το σημαντικότερο των εκλογών, αφορά την επιθυμία των πολιτών η χώρα να παραμείνει ενεργή στις δομές της Ευρώπης και στη ζώνη του ευρώ. Όπως ακριβώς οι πολίτες απέρριψαν την υφεσιακή λογική των μνημονίων, έτσι ακριβώς απέρριψαν και τις ασυλλόγιστες κορώνες περί καταγγελίας τους, επιστροφής στη δραχμή και απομάκρυνσης από την «κακή» Ευρώπη. Οι πολίτες ζήτησαν απερίφραστα με την ψήφο τους να προστατευθεί η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, μέσω της ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και όχι μέσω της περίφημης εσωτερικής υποτίμησης.
Μέσα σε συνθήκες πραγματικά πρωτοφανείς, με τη χώρα να στροβιλίζεται στη δύνη μιας πολύπλευρης κρίσης που, ξεκινώντας από την οικονομία, σαρώνει πλέον κάθε πτυχή της καθημερινότητας και της κοινωνικής ζωής, οι πολίτες προσήλθαν στις κάλπες υποδεικνύοντας στους πολιτικούς ταγούς έναν νέο τρόπο σκέψης και δράσης που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για επικράτηση παλαιοκομματικών συμπεριφορών των μεγάλων παρατάξεων, αλλά ούτε και για την εκ του ασφαλούς επαναστατική γυμναστική της αριστεράς. Όσο και αν στοιχεία του αποτελέσματος, όπως η άνοδος της Χρυσής Αυγής, εμφανίζονται επιφανειακά ως σημάδια των καιρών ή στιγμιαία εκδήλωση οργής, το εκλογικό αποτέλεσμα στο σύνολό του αποτελεί την έκφραση της αυθόρμητης θέλησης των πολιτών να αναδιατάξουν το πολιτικό σύστημα της χώρας, να επανακαθορίσουν τις πρακτικές του Κοινοβουλευτισμού καθιστώντας τις συνεργασίες αναγκαίες και αυτόματα τον πολιτικό λόγο ηπιότερο και ρεαλιστικότερο και το κυριότερο: να δώσουν σαφή εντολή στους κρατούντες για το ποια επιθυμούν να είναι η διαχείριση της κρίσης, η πορεία της χώρας και η θέση της στο διεθνές περιβάλλον.
Δεν είναι λοιπόν υπερβολικό να σκεφθεί κανείς ότι στις εκλογές της 6ης Μαΐου - παρά το ότι το αποτέλεσμα δικαιολογημένα προκαλεί ανησυχία εν μέσω κρίσης - οι πολίτες έθεσαν το πρώτο λιθαράκι αισιοδοξίας για τη δημιουργία μιας νέας σχέσης με τους θεσμούς, τα κόμματα και τα πρόσωπα, άρα για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος πιο υγιούς και σε κάθε περίπτωση πιο προσγειωμένου και ειλικρινούς απέναντι στην κοινωνία, τους πολίτες και τα προβλήματα της χώρας.
|
|