|
Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011 (Απόγευμα)
ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος,Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής: "Περιβαλλοντική αδειοδότηση έργωνκαι δραστηριοτήτων, ρύθμιση αυθαιρέτων σε συνάρτηση με δημιουργίαπεριβαλλοντικού ισοζυγίου και άλλες διατάξεις"
Κύριε Υπουργέ, αγαπητοί συνάδελφοι, θεωρώ ότι η σημερινήνομοθετική παρέμβαση της Κυβέρνησης είναι πάρα πολύ σημαντική και ωςπρος τα δύο σκέλη, ειδικά όμως όσον αφορά το πρώτο μέρος της νομοθετικήςπαρέμβασης. Δηλαδή αυτής της απλοποίησης της περιβαλλοντικήςαδειοδότησης είναι πάρα πολύ σημαντική και μία από τις σημαντικέςπρωτοβουλίες σε επίπεδο κρατικού μηχανισμού με στόχο και την τόνωση τηςεπιχειρηματικότητας αλλά, πραγματικά, και το σπρώξιμο της ανάπτυξης.Η περιβαλλοντική αδειοδότηση, θεσπίστηκε με το ν.1650/1986 καιείναι μέχρι τώρα απαραίτητη για κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό έργο, για κάθεδραστηριότητα όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι, όσο κι αν προξενεί κάποιεςσημαντικές ή ανώδυνες επιπτώσεις στο περιβάλλον.Παρά το γεγονός ότι πέρασαν πάρα πολλά χρόνια από τότε, απότο 1986 -σχεδόν τριάντα χρόνια- και στο διάστημα αυτό έχουν κατατεθείπάρα πολλές μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων για πάρα πολλά έργα,αυτές όμως δεν στάθηκαν ικανές να διασφαλίσουν την προστασία τουπεριβάλλοντος. Στις περισσότερες περιπτώσεις από αυτές έμειναν απλά σταχαρτιά, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να διασφαλίσει μετά την τήρηση αυτώντων περιβαλλοντικών όρων.Καταλήξαμε να έχουμε μία πραγματικά μελετοκεντρική διαδικασίαεξαιρετικά χρονοβόρα και γραφειοκρατική με πλήθος γνωμοδοτήσεωναπό τοπική αυτοδιοίκηση, από φορείς, από νομαρχιακά συμβούλια,συνυπογραφές από πάρα πολλούς Υπουργούς ακόμα και για τις πιο απλέςδραστηριότητες.Ήταν κάτι το οποίο μας οδήγησε σε μια τεράστια γραφειοκρατία. Ήτανκάτι που μας οδήγησε στο να μπορούν οι επιχειρήσεις ή οι δραστηριότητεςνα πάρουν περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις μετά από δύο και τρία χρόνια καιβεβαίως ένας επενδυτής κάποια στιγμή ίσως να τα άφηνε στη μέση μετά απότην τόσο μεγάλη γραφειοκρατία που συναντούσε μπροστά του.Αυτό, λοιπόν, το οποίο κάνει το σημερινό σχέδιο νόμου θεωρώ ότιείναι πάρα πολύ θεμελιώδες. Ουσιαστικά επανακατηγοριοποιεί τα έργα σεδύο μεγάλες κατηγορίες, στις κατηγορίες Α και Β. Δίνει δύο υποκατηγορίεςστην πρώτη κατηγορία, στην Α, την Α1 και Α2, ανάλογα με το αν είναιεξαιρετικά σημαντικές ή λιγότερο σημαντικές οι επιπτώσεις στο περιβάλλονκαι αναφέρεται κυρίως στα μεγάλα δημόσια έργα, στα λατομεία.
Η κατηγορία Β ουσιαστικά αξιοποιεί μια εμπειρία που έχει βγει απόόλες αυτές τις μελέτες, από το πλήθος των φακέλων που έχουν κατατεθείμέχρι τώρα και από τις δραστηριότητες αυτές και με μια απλή και διαφανήδιαδικασία δίνει πρότυπους περιβαλλοντικούς όρους.Έτσι, λοιπόν, πιστεύω ότι μόνο και μόνο από αυτό θα οδηγηθούμε σεμια ελάττωση κατά 90% των κατατεθειμένων φακέλων για περιβαλλοντικήαδειοδότηση, πράγμα που θα επιτρέψει να απεμπλακούν και πολλά δημόσιαέργα τα οποία πρέπει να κάνουν επιτέλους σύμβαση και να ενταχθούν στοΕΣΠΑ, αλλά και πάρα πολλές επενδύσεις, προκειμένου να προχωρήσουνγρήγορα στην υλοποίησή τους.Έρχομαι τώρα στο δεύτερο μέρος του σχεδίου νόμου πουπεριλαμβάνει τη ρύθμιση για τα αυθαίρετα.Αγαπητοί συνάδελφοι, το θέμα της αυθαίρετης δόμησης το έχουμεσυζητήσει πολλές φορές στην Ολομέλεια της Βουλής. Το συζητήσαμε καικατά τη διάρκεια της συζήτησης του νόμου για τη ρύθμιση των ημιυπαίθριωνχώρων. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα τραγικό ζήτημα, όπως είπε καιο προηγούμενος συνάδελφος, που θα μπορούσε κάλλιστα να διεκδικήσει τηνπρώτη θέση των άλυτων προβλημάτων στο Βιβλίο Γκίνες.Είναι εντυπωσιακό αν σκεφθεί κανείς ότι απασχολούνται γενιέςολόκληρες, προκειμένου να βρεθεί λύση και παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει μιαουσιαστική βελτίωση του προβλήματος. Αντίθετα, αυτό γιγαντώνεται καιεπιδεινώνεται.Και αν κάποτε σε κάποιες άλλες εποχές το φαινόμενο της αστυφιλίας,η αθρόα μετακίνηση των πολιτών από την ύπαιθρο προς τα αστικά κέντραγια την αναζήτηση εργασίας έκανε πιεστική την οικιστική πίεση και οδήγησε,πράγματι, στην αυθαίρετη δόμηση, μετά το 1980, 1990, 2000, δεν μπορείκανείς να κατανοήσει, γιατί σήμερα κάποιος πάει να χτίσει ένα αυθαίρετο.Κανείς δεν κατανοεί τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να θεωρεί πολύ πιοελκυστικό το να κάνει μια αυθαίρετη κατασκευή από το να πάρει ένα οικόπεδοάρτιο και οικοδομήσιμο εντός οικισμού, εντός σχεδίου και να βγάλει μιαοικοδομική άδεια και να χτίσει κάποιο νόμιμο ακίνητο.Πιστεύω ότι όλο αυτό οφείλεται στο ότι η πολιτεία ανέχθηκε τόσαχρόνια και απενοχοποίησε το θέμα της αυθαιρεσίας στην οικοδομή. Θεώρησεότι είναι κάτι εύκολο, κάτι το οποίο συμβαίνει παντού και κάτι το οποίο μπορεί,πράγματι, να μην έχει σοβαρές επιπτώσεις. Τα μέτρα που είχαν ληφθεί μέχριτότε ήταν μόνο κατασταλτικά, όπως διοικητικές κυρώσεις και πρόστιμα καικανείς δεν ενδιαφερόταν για το τι γινόταν από εκεί και πέρα. Με τη συνενοχήκαι την αποδοχή όλων σε τοπικό επίπεδο, αυτό συνεχίστηκε.Πρόκειται για ένα πρόβλημα υπαρκτό και μεγάλο το οποίο δεν μαςτιμά, γιατί αυτό δεν συμβαίνει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Όμως, δενμπορούμε να κλείνουμε τα μάτια τριάντα χρόνια μετά από το ν.1337/1983, τονοποίο το Συμβούλιο της Επικρατείας αποδέχεται ουσιαστικά ως τον τελευταίονόμο ρύθμισης αυθαιρέτων. Σήμερα ερχόμαστε εμείς μ’ αυτό το σχέδιο νόμου
να ρυθμίσουμε όλα αυτά τα αυθαίρετα τα οποία έχουν δημιουργηθεί από το1983 και μέχρι τώρα και ίσως κάποιες άλλες περιπτώσεις πριν από το 1983.Είναι πραγματικά πολύ θετική, κύριε Υπουργέ, αυτή η πρωτοβουλίατης Κυβέρνησης στην οποία θα έβλεπε κανείς μόνο το εισπρακτικό σκέλοςεάν συγχρόνως δεν θεσπίζονταν κάποιες ειδικές παρεμβάσεις για τημεταβίβαση των ακινήτων από την ψήφιση του σχεδίου νόμου και μετά.Θεωρώ πάρα πολύ σημαντική τη βεβαίωση και την υπεύθυνη δήλωσητου ιδιοκτήτη και του μηχανικού. Αυτό σημαίνει ότι για κάθε ακίνητο τοοποίο μεταβιβάζεται θα πρέπει να βεβαιώνει ο μηχανικός και να δηλώνει οιδιοκτήτης ότι δεν έχει αυθαίρετη κατασκευή.Συγχρόνως βέβαια για να αποτρέψουμε μεγαλύτερες και περισσότερεςαυθαιρεσίες, θα πρέπει, πραγματικά, να επισπεύσουμε το χωροταξικόκαι πολεοδομικό σχεδιασμό, ώστε να εκτονωθεί η οικιστική πίεση, ναακυρώσουμε γρήγορα τους δασικούς χάρτες και να ολοκληρώσουμε τοΚτηματολόγιο, γιατί όλα αυτά αποτελούν εργαλεία για την καταπολέμηση τηςαυθαίρετης δόμησης.Βέβαια, το σίγουρο είναι ότι μ’ αυτό το σχέδιο νόμου αφήνουμεέξω πάρα πολλές περιπτώσεις. Στη συζήτηση του σχεδίου νόμου επί τωνάρθρων, θα μας δοθεί η δυνατότητα να αναφερθούμε περισσότερο σ’ αυτές.Όμως, κύριε Υπουργέ, θα ήθελα μέχρι τη συνεδρίαση της Τρίτης ναληφθεί υπ’ όψιν ότι αυτές οι περιπτώσεις που σήμερα αφήνονται έξω ειδικάστους παραδοσιακούς οικισμούς και σε ιστορικά οικιστικά σύνολα αφορούνπάρα πολλούς πολίτες, που είτε δεν πρόλαβαν να δηλώσουν με το ν. 1337και έκαναν μόνο την πρώτη δήλωση και δεν έχουν κάνει τη δεύτερη είτε έχουνκάνει ένα κομμάτι πραγματικά απόλυτα αναγκαίο για την κατοικία τους.Θεωρώ ότι όταν κάνουμε μια ρύθμιση στους παραδοσιακούςοικισμούς, πραγματικά ανατρέπουμε και νοθεύουμε τους κανόνες τουπολεοδομικού σχεδιασμού που έχουμε θεσπίσει για τους παραδοσιακούςοικισμούς και τους ιστορικούς τόπους. Όμως, στο πλαίσιο που αυτές οικατασκευές δεν αλλοιώνουν τα στοιχεία βάσει των οποίων έχουν κριθεί οιπαραδοσιακοί οικισμοί, θεωρώ ότι μπορούμε να θεσπίσουμε κάποιες αλλαγέςμέχρι την ψήφιση του σχεδίου νόμου ικανές να ρυθμίσουν τέτοια ζητήματα καινα μην αποκλείσουν πολλούς συμπολίτες μας.Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι η σημερινή νομοθετική παρέμβασηπραγματικά είναι μια πολύ καλή πρωτοβουλία.Έχει σημασία ότι έχει σκοπό να εμπεδώσει στους πολίτες, πραγματικά,μια συνείδηση αποφυγής της παράνομης δόμησης. Δεν θα πρέπει να τοδούμε μόνο ως εισπρακτικό μέτρο. Σημασία έχει να δούμε εκτός από τοεισπρακτικό μέρος πραγματικά και αυτό το οποίο θέλει να δώσει, την «κόκκινηγραμμή» με παχιά γραμμή.Ευχαριστώ πολύ. |